Menu
menu

You-Dont-Believe-in-Love-But-I-Believe-in-You

Toen ik nog andere ambities had, was het mijn doel om bij elk kunstwerk iets van mijzelf uit te lichten. Mijn eigen rouw, relaties, een kleine feministische aanklacht. Over andere zaken wist ik met kunst niet zoveel te vertellen. Daarbij kun je door iets van jezelf te laten zien best een wat groter verhaal vertellen.

Vincent van Gogh, Francis Bacon, Charlotte Salomon, geweldige Graphic Novelists als Art Spiegelman en Marjane Satrapi gebruiken allemaal elementen uit hun eigen leven.

Ook Tracey Emin is beroemd vanwege haar autobiografische werk. Het heftige Everyone I have ever slept with 1963-1995 betekende haar doorbraak. Het werk bestaat uit een koepeltentje waarin ze de namen van haar bedgenoten tot dan toe heeft genaaid. Het toont een element van haar nogal wilde leven. Veel van haar werken zijn bekend, maar tijdens een grote overzichtstentoonstelling van Emin zag ik een mooi, vrij onbekend werk van haar: Dit werk is een fijne knipoog naar het autobiografische aspect in haar kunst.

De videoprojectie laat Emin zien, die in een fleurige jurk naar een brug in het park loopt. Op de brug zit een enorme, macho bullmastiff naar haar te kijken. Onder beelden van Emin die over de brug loopt en beelden van de hond blikt ze in een voice-over terug op een gesprek tussen haar en de hond.

Terwijl ze langsliep had hij haar aangesproken. ‘Alright Trace. How about it then?’ had hij gevraagd. Uiteraard was ze verbaasd dat de hond haar aansprak.

               ‘What? Weird, a dog talking to me!’

               ‘Well, do you fancy a fuck?’ had de hond haar gevraagd.

               Ze heeft bezwaren, en de hond vraagt haar wat er mis is. Vindt ze hem niet aantrekkelijk, vindt ze hem niet mooi?

              Nou, je bent een hond legt Emin de hond haar grootste bezwaar voor.

              Als Emin wegloopt van de brug kijkt de hond haar treurig na.

              ‘He looked hurt,’ zegt Emin in de voice-over, ‘wounded.’

              ‘Tracey, Tracey you of all people,’ had de hond teleurgesteld gezegd terwijl ze wegliep, ‘I never expected you to be prejudiced.’

Ik vond het een mooi, wat verwarrend werk over bevooroordeeld zijn. Het drijft de spot met haar wilde reputatie. In de overzichtstentoonstelling was het ergens in het midden geplaatst. Tussen alle beroemde, heftige werken van Emin was het een welkom rustmoment.

Het staat zwart op wit, van pagina 60 tot 72, mijn prozadebuut. Met een lach en een traan. Niet voor tere zieltjes en elke gelijkenis met bestaande personen berust op toeval.

 

INSTA

 

Mijn essay over mijn tijd op De Wallen (als bewoner!) staat in de nieuwste editie van De Internet Gids. Lees ‘m hier.

 

gids

 

 

 

Haarlem_vaderkind

 

 

 

 

haitze2

 

extaze_site

 

Een nieuwe Literair Tijdschrift Extaze met een nieuw kort verhaal van mij. Bestel een exemplaar in je boekhandel of op www.extaze.nl.

 

IGouderen11

 

 

 

 

 

NimbusDAspremont

Een nieuw stuk van mijn hand. Over de mooie kunst van Berndnaut Smilde, oud exposant van De Kijkkasten en nog tot 13 augustus te zien in kunstruimte De Groen. Lees het hier.

 

 

 

Extaze

 

De Dood als Muze, over onder andere mijn dode moeder, een afgehakte vinger, JFK, Ed zijn Bye en mijn eigen kunst bye is nu te lezen in literair tijdschrift Extaze #22. Te koop/bestellen in de boekhandel of via redactie@extaze.nl

 

 

hardhoofdego6-72dpi

Een nieuw essay. Het gaat over mijn werkontwijkende uren op Facebook en allerlei (zelf)inzichten. Met playlist! Mario, Mijzelf en IK, hier te lezen op Hard//hoofd. Met veel dank aan de scherpe blik van Jeroen Thijssen. De illustraties zijn van Lisette van der Maten.